
سیستمی مخوف و مقتدر، مردی را به جاسوسی و مراقبت از همسایهاش که مردی نویسنده و روشنفکر است میگمارد. مرد جاسوس به مقتضای شرایط جدیدش، رفته رفته تنها و خلوتگزین میشود. روزی در مییابد که مرد همسایه نیز مامور مراقبت از اوست. سپس دچار این وهم میشود که مرد همسایه کسی نیست جز خود او. گویی انسان تنهایی است که مراقبت از خود را به عهده دارد و اگر دست از پا خطا کند به دست خود کشته خواهد شد.
آیا از حذف این نقل قول مطمئن هستید؟
من دارم تغییر میکنم؟ شخصیت آدم قابل تغییر است؟ یک موجود جاودان را تصور کنید. از فکرکردن به این که ممکن است طی قرنها همان گندهای همیشگی را بزند حال آدم به هم میخورد. مثلا تصور یک موجود ابدی که در جشن تولد 700552 سالگی اش با این که به او قبلا هشدار داده اند بشقاب داغ است باز هم به آن دست میزند– مطمئناً ما ظرفیت زیادی برای تغییر داریم ولی هشتاد سال فرصت زیادی نیست. باید زود همه چیز را یاد گرفت. باید ابدیت را در چند دهه جا کرد
هر کدام از دیکتاتورها منعکسکننده ضعف کشورشان بوده است.
سانسور همان چیزی را که نهی میکند به فریاد بلند اعلام میدارد.
اگر شما بدبخت هستید تقصیر خودتان است.
هنر میتواند تصادف و شانس را کاهش دهد، چون برای ایجاد تجربیات مفید و معتبر ابزار ارایه میکند، تا هرگاه که میخواهیم سر از اندوهمان برگیریم بتوانیم مدام به آنها دسترسی داشته باشیم.
قاطعیت: اینکه در یک رستوران به شما غذایی بدهند که درست پخته نشده باشد یا همان غذایی نباشد که شما سفارش دادهاید، ناامیدکننده است. اینکه به خانه برسید و بفهمید لباسهایی که تازه خریدهاید آنقدر که خیال میکردید اندازهتان نیست هم میتواند آزاردهنده باشد. افرادی که حس عزتنفس و احترامبهخود سالمی دارند، بهسادگی به این موقعیتها رسیدگی میکنند. آنها خجالتی نیستند و با صدای رسا نظرشان را بیان میکنند و کاری میکنند که به نیازهای آنها توجه شود.
حالا وقت این نیست که به نداشتههات فکر کنی. به کارهایی فکرکن که با چیزایفعلی که در دسترسداری، میتونی انجامبدی.
آیدا تو بهار منی و من خاک و مزرعهام… باید بیایی و کنار من بمانی تا من سرسبز شوم، برویم و شکوفه کنم. من بی تو هیچ نیستم، بی تو هیچ نیستم، بی تو هیچ نیستم. خوشا آن لحظهٔ ابدی، خوشا آن دم جاودانه که تو بهارِ من با این خاک درآمیزی و تمامی فضاها و فاصلهها را از میان من و خود به دور افکنی! خوشا آن لحظهٔ جاویدان که من هیچ نباشم به جز آیدای خود، و تو هیچ نباشی به جز احمد خویش! خوشا دمی که من با نالهیی، با خروشی، با اشکی و لبخندی، خسته و پیروزمند و راضی، تن تو را چون شعری بزرگ سروده باشم!
« او باید مرا همانطور که هستم بپذیرد» این سخن یک دختر زیادی ساده دل است. تو را بپذیرد؟ نه خواهر من، زبانت را گاز بگیر! او باید دیوانه وار تو را بخواهد و پذیرفتن هیچ ربطی به این موضوع ندارد.
وقتی سر قدرت دعوا دارند، با همچیز مردم بازی میکنند، ساده نباش.
گفت فضانورد شدن کار خیلی سختی است و من به او گفتم که این مسئله را میدانم. باید اول افسر نیروی هوایی بشوی و از دستورات زیادی اطاعت کنی و آماده کشتن آدمهای دیگر باشی. اما مشکل اینجاست که من نمیتوانم دستور اجرا کنم و همچنین بینایی 20/20 را که برای خلبانی لازم است ندارم. با این حال به آقای جیونز گفتم که آدم میتواند چیزهایی را بخواهد یا آرزو کند که احتمال وقوعشان خیلی کم است.
ناامیدی، نه یک کنش که یک حالت است؛ حتی حالت گناه… زیرا گناه، انسان را از خدا دور میکند.
خوشحالی، خوش شانسی میآورد.
امید زیباترین ماده ی مخدر است.
دکترهای چاق به اندازهی آرایشگرهای کچل غیر قابل اعتماد هستند.
می دانم چه احساس بدی دارید، اما خورشید همچنان فردا طلوع خواهد کرد و وقتی طلوع کند، احساس خوبی خواهید داشت. وقتی خورشید پس فردا طلوع کند، بهتر خواهید بود. - یک ازدواج موفق
مثل همیشه میگفتید: « بگذار پنج دقیقه بیشتر بمانیم» و بعد هم « پنج دقیقه بیشتر» تا روز به پایان میرسید.
مهم نیست نازیها جسم چه تعداد از آدمها را نابود کردند ، مهم چیزی است که هرگز نتوانستند درهم بکنند و آن روحیه ی بشر است. روحیه ی کسانی مثل ایرنا. تا وقتی شجاعت آنها در یادهاست ، چراغ زندگیشان میدرخشد. آن چراغ خاموش میشود؟ هرگز.
خوشبختی از آن شیرینیهاییست که باید گرم گرم خورد. نمیشود آن را به منزل برد. همینکه کسی بخواهد آن را به هر قیمت شده حفظ کند گه کاری میشود.
اگه دوستی ،امروز که وانت اومده دنبالم همراهم میای،نه وقتی لیموزین سوار میشم.
تنها آرزویم این است که پیش تو باشم و حرف نزنم. مثل آن موقعها که من بیدار میشدم و تو هنوز خواب بودی و من مدتی طولانی نگاهت میکردم، چشمانتظار بیداریات. این بود، عشقم، این خود خوشبختی بود! و این چیزی است که باز انتظارش را میکشم.
انسانها اغلب تصمیم میگیرند بخشهای بزرگی از زندگیشان را به اهداف به ظاهر بیفایده یا مخرب اختصاص دهند. از بیرون، این اهداف اصلاً منطقی نیستند.
شما همیشه حرف از درصد میزنید؛ ده، بیست، پنج، پنجاه درصد، اما هیچوقت نمیگویید چنددرصد از چه چیز؟
هرشبانگاه و هر سپیده دمان پا گذارند مردمی به جهان که بود سهمشان غم و حرمان هر شبانگاه و هر سپیده دمان پا گذارند مردمی به جهان عده ای را نصیب شادی و شور عده ای را شبان بی پایان
یک بار دزدکی با هم رفتیم سینما و من دو ساعت تمام به جای فیلم. . ، او را تماشا کردم! دو سال گذشت! جیب هایم خالی بود و من هنوز عاشق فروغ بودم. . گرسنگی از یادم رفته بود. یک روز فروغ پرسید: « کی ازدواج میکنیم؟» گفتم: « اگر ازدواج کردیم دیگر به جای تو، باید به قبضهای آب، برق، تلفن، قسطهای عقب افتادهٔ بانک، تعمیر کولر آبی، بخاری، آبگرمکن، اجاره نامه و اجاره نامه و اجاره نامه و شغل دوم و سوم و دویدن دنبال یک لقمهٔ نان از کلهٔ سحر تا بوق سگ و گرسنگی و جیبهای خالی و خستگی و کسالت و تکرار و تکرار و تکرار و مرگ فکر کنم! و تو به جای عشق. . ، باید دنبال آشپزی. خیاطی. جارو، شستن، خرید و میهمانی و نق و نوق بچه و ماشین لباسشوئی و جارو برقی و اتو و فریزر و فریزر و فریزر باشی! هر دومان یخ میزنیم! بیشتر از حالا پیش همیم. . ، اما کمتر از حالا همدیگر را میبینیم! نمیتوانیم ببینیم! فرصت حرف زدن با هم را نداریم! در سیالهٔ زندگی دست و پا میزنیم. . ، غرق میشویم و جز دلسوزی برای یکدیگر کاری از دست مان ساخته نیست، عشق از یادمان میرود و گرسنگی جایش را میگیرد. . !
اغلب پیش میآید که انسان چیزهایی را ممکن میبیند که قبل از آن، هرگز ممکن به نظر نمیآمدند.
آن که زیاده از پیش بر من مهر ورزد همانا، یا بر من بد کرده و یا خواهد کرد.
امشب از خودم میپرسم تو چه میکنی، کجا هستی و به چه فکر میکنی. دلم میخواهد به فکر و عشقت یقین پیدا کنم. گاهی ایمان میآورم. اما به کدام عشق میتوان همیشه مطمئن بود؟ یک حرکت کافیست تا همه چیز خراب شود، دستکم تا مدتی. تازه، کافیست یک نفر به تو لبخند بزند و تو از او خوشت بیاید. آنوقت دستکم یک هفته در قلبِ منِ حسود، عشقی باقی نمیماند. با این حالت چه میشود کرد، بهجز پذیرش و درک و شکیبایی؟ و من خودم چقدر محق هستم که از کسی چنین توقعی داشته باشم؟ شاید علت حسادتم این است که تمام ضعفهایی را که حتی قلبی استوار هم میتواند دچارش شود میشناسم و شاید از سر این است که فراق تو و این جدایی نابکار دلواپسم میکند چون میدانم که باید تمنای وصال تنانهٔ عاشقانه را با خیال و خاطره برآورده کنم.
من شما را غیر از آنچه که هستید نمیخواهم. جاستین، و هیچگونه تغییری را نه در هیچ جای وجودتان، نه در یک کک و مک چهرهتان نه در یک سلول از مغزتان تحمل نخواهم کرد.
مادر لباسهای دست دوم تازه مرا مرتب میکند. حال دعا میکند و میگوید که ای کاش من در زندگی دور از خانواده و دوستان دریابم که دل چیست و چه احساس میکند. آمین. چنین باد! خوش آمدی، ای زندگانی! میروم تا برای هزار هزارمین بار با واقعیت تجربه رو در رو شوم و در بوته روح خود وجدان نا آفریده قوم خود را بسازم.
خودکشی با گلوله، پریدن از بالای یک ساختمان بلند، خود را به دار آویختن، هیچ کدام از این روشها با سرشت زنانه اش سازگار نبود. زن ها- وقتی خودشان را میکشند- روشهای شاعرانهتری انتخاب میکنند؛ مانند بریدن رگهای دست شان و یا خوردن تعداد زیادی قرص خواب آور.
اکسیژنی در نامههایت هست که اینجا کم میآورم. اگر تو ساکت باشی، من کمکم میپژمرم.
هیچوقت آدمهایی که دوست ندارند کسی پیدایشان کند گم نمیشوند.
جاوید از روی صندلی به طرف من خم شد. « همهاش که غریزه نیست. منافع آدمها مهمتر است. وقتی حرف از دوست داشتن میشود و میگویند با تمام وجود، باور نکن. یک دروغ شاخدار است. » بیشتر از قبل به عشقبازیتان شک کردم. فکر کردم جاوید از آن دسته مردهایی است که زنش را بغل میکند و در همان حال به فکر میخی است که باید به دیوار اتاقش بزند یا چکی که فردا باید پاس کند. جاوید بلند شد. از کنارم رد شد و به شانهام زد. « عاقل باش دختر. » رفت که بخوابد. ناله کردم که مردهشور عقلتان را ببرد. عقل کذاییتان به چه کار من میآید؟ اصلا به چه کار خودتان میآید؟ فقط حفظتان کرده است. آن هم ظاهرتان را. مثل قانون حفاظت از محیط زیست کاری کرده است تا در یک جای امن بمانید. خیلی ساده و آسان دست هم را گرفتهاید و بیهیچ مانعی تصمیم گرفتهاید در زیر یک سقف زندگی کنید. از این خوشبختی قراردادی حالم به هم میخورد. در طول این شانزده سال آرام آرام به یک آگهی تبلیغاتی خانوادگی تبدیل شده بودید؛ همیشه راضی، همیشه عاقل. ولی امشب همه آن حفاظها کنار رفت. راستش دلم خنک شد. هیچوقت گول ظاهرتان را نخورده بودم. شما فداکار، درستکار، شرافتمند و هزار چیز دیگر بودید ولی خوشبخت نبودید.
یکی میگفت: منه در میان راز با هرکسی که جاسوس همکاسه دیدم بسی یکی میگفت: مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی یکی میگفت: سنگ بر بارهی حصار مزن که بود کز حصار سنگ آید یکی میگفت: مکن خانه بر راهِ سیل ای غلام یکی میگفت: مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است یکی میگفت: مکن خواجه بر خویشتن کار سخت راحتتان کنم، همهاش نصیحت بود. همهاش نهی. هیچکس هم نگفت چه کار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت و گفت: « ای که دستت میرسد کاری بکن _ پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار» و بالاخره نگفت چه کار. اینطور بود که هیچ چیزی یاد نگرفتم. از جمله مقاومت کردن را.