ناولر؛ کشف رمان، نقد کتاب و نقل‌قول‌های ادبی
سوزان کالینزگریگور ۱۱ ساله و خواهر ۲ ساله‌اش بوتز در یک تابستان از دریچه‌ای در رختشوی‌خانه آپارتمانشان به دنیای زیرزمینی سقوط می‌کنند، دنیایی عجیب در زیر شهر نیویورک که در آن انسان‌ها در کنار سوسک‌های غول‌پیکر و موش‌های بزرگ و موجودات غول‌آسای دیگر زندگی می‌کنند. آدم‌ةای زیرزمینی گمان می‌کنند که گریگور همان جنگ‌جویی‌ست که در پیش‌گویی‌های‌شان گفته شده و از مدت‌ها پیش در انتظارش بوده‌اند. حالا او باید برای به انجام رساندن یک پیش‌گویی و نجات پدر گمشده‌اش به سفری خطرناک برود.
به‌جای نوشتن می‌گویم. چون برای نوشتن لوازم‌التحریر ندارم و در هر حال نوشتن قدغن است.
به نفس نفس می‌افتم. کلمه ممنوعه‌ای را به زبان آورده. عقیم. دیگر چیزی به عنوان مرد عقیم وجود ندارد، دیگر به شکل رسمی وجود ندارد. این فقط زن‌ها هستند که بارور یا نابارورند. قانون این است.
زمان به من یاد داد انتظار بی فایده است… اینکه یاد بگیری انتظار نکشی بالاترین چیز است… آخر انسان موجود انتظار است. لبریز انتظار. سالها به انتظار میماند وهیچ… تا قیامت… اما خوب… انتظار نکشیدن هم برابر است با ویرانی… با هیچ.
همه این عادت را دارند، درحالی که به معجزه معتقدند، جرات نمی‌کنند به آن اعتراف کنند!
آیا باور کردنی است که زمین و زمان در یک آن بایستد؟ نه! بازتاب پندار، گاه در آدمیزاد این وهم را ایجاد می‌کند. و این همان دمی است که پیوند تو با دنیا به سر مویی بسته است. تا جدا شدن، دمی باقی است! این است که در اوج گداختن، احساس سکون داری. سکون تمام. اما زمان نایستاده است.
تقریبا تموم درامدشون رو صرف عوض کردن نشانه‌های آسیایی بودن خودشون می‌کنن
هیچکدام از ما آنطور که باید و شاید از دنیا محبت نمی‌بینیم.
نامه بیست و یکم عزیز من! خوشبختی نامه ای نیست که یک روز، نامه رسانی، زنگ در خانه ات را بزند و آن را به دست‌های منتظر تو بسپارد. خوشبختی،ساختن عروسک کوچکی ست از یک تکه خمیر نرم شکل پذیر…به همین سادگی، به خدا به همین سادگی؛ اما یادت باشد که جنس آن خمیر باید از عشق و ایمان باشد نه هیچ چیز دیگر… خوشبختی را در چنان هاله ای از رمز و راز ، لوازم و شرایط، اصول و قوانین پیچیده ی ادراک ناپذیر فرو نبریم که خود نیز درمانده از شناختنش شویم… خوشبختی، همین عطر محو و مختصر تفاهم است که در سرای تو پیچیده است…
لعنت و یا شاید درود بر این غبار فراموشی که این قدر زود همه چیز را می‌پوشاند و آدمی را از میان پیچیدگی‌های زندگی، این گونه عبور می‌دهد!
خانواده‌های خوشبخت به‌همدیگر می‌مانند، و خانواده‌های بدبخت هم هر کدام به‌سبک و شیوهٔ خودشان بدبختند.
چرا بعضی تصمیم‌ها این قدرشکنجه آور بودند و بعد نه؟چرا او همیشه مهم‌ترین درس‌ها را به کندی دردی عظیم یاد گرفته است؟
نیچه می‌گوید این وضعیت انسان نمو یافته است که بر سرنوشت خویش، ژرف بنگرد. او می‌دانست نگاه ژرف، اغلب موجب درد است، ولی باور داشت که باید خود را برای تحمل رنج حقیقت بپروریم. خیره شدن به حقیقت آسان نیست. نیچه نوشته است: « این کار همواره چشم انسان را می‌آزارد و در پایان، بیش از آن چه می‌خواسته، می‌یابد. » در نهایت، نجات بخش بزرگ، همانا رنج است که به ما رخصت می‌دهد ژرف‌ترین ژرفاهای مان را بیابیم. دومین جمله ماندگار او این است که: « آنچه مرا نکشد قوی ترم می‌سازد. »
اگه تو کسی دیگه‌ای گم شده باشی، هرگز نمی‌تونی خودت رو پیدا کنی. 📚 نهم نوامبر: کالین هوور
در پس هر اصلاح صورت، فلسفه‌ای نهفته است
گاهی هیچ چیز نمی‌تواند جلو فرورفتن یا اوج گرفتن آدمی را بگیرد. تو یک جا ایستاده‌ای و می‌بینی داری فرو می‌روی.
ترس به‌طور کشنده‌ای می‌تواند توانایی ما را برای مقابله با مشکلات واقعی و زیربنایی از بین ببرد. آرام‌تر بودن اصلاً به این معنا نیست که فکر کنیم همه‌چیز به خیر و خوشی تمام خواهد شد، بلکه صرفاً بدین معنا ست که با وضعیت ذهنی بهتری با چالش‌های حقیقی زندگی‌مان روبه‌رو خواهیم شد.
جای زخم مهاجرت هیچ وقت خوب نمیشود. چه روی بدن آنی که می‌رود و چه روی بدن آنهایی که کسی ترک شان می‌کند.
اگر تو تغییر کرده ای معنایش این نیست که حقیقت هم باید تغییر کند.
اگر ازدواج نهادی‌ست که برای رشد دو نفر طراحی شده، پس توی همین مسیرِ بسته‌ای که به آن رسیده‌ایم، ازدواج‌مان یک اتفاقِ فوق‌العاده است.
من به‌اعتمادی که تو بلدی به من بدهی، زنده‌ام و به امید عشق تو. این همه چیز است. به امید دیداری خیلی زود، عشق من. خیلی زود. دوستت دارم و منتظرم تا درمان شوم که بالأخره تو را برابر خودم داشته باشم. با من بمان -و دوستم داشته باش.
دایه: … وه چه سرکش و بی‌امان است خوی تبار شاهان از آن روی که همواره فرمان داده‌اند و هرگز فرمان نبرده‌اند. وه چه بیگانه‌اند با فراموشی و چشم‌پوشی. پس همان به که بیاموزی زیستن با همگنان را. راستی را که من خوشتر می‌بینم که عمر به آسایش و امان بگذرانم ور نه چه سود که پیرانه‌سر آوازه بر آسمان برآرم. آری، کلامی خوشتر از « میانه بودن» نیست که این کلام خود عین سلامت است.
شما که با این جمله آشنایی دارید؟: ”آدم جواب پدرش را نمی‌دهد! “ از نظری این جمله عجیب و غیرعادی است. آدم در این دنیا به چه کسی جز آن که دوستش دارد جواب می‌دهد؟ از طرف دیگر حرفی است متقاعدکننده. باید به هر حال یک نفر باشد که حرف آخر را بزند. در غیر اینصورت، هر کسی می‌تواند با هر استدلالی مخالفت کند، آخر سر هم به جایی نخواهد رسید. برعکس، اقتدار همه چیز را حل و فصل می‌کند.
باید همیشه به جزییات دقت کرد. جزییات اهمیتی ابدی دارند. چرا که تنها در صورت فهم آن‌هاست که می‌توان با کلیات و سر آخر با جهان هماهنگ شد.
وقتی عادتی پدید می‌آید، مبارزه با آن دشوار است. اما هنگامی که همین عادت ما را مجبور کند رفتار جدیدی در پیش بگیریم، تصمیم‌های جدید و انتخاب‌های جدیدی انجام دهیم، آگاه می‌شویم که این عادت به زحمتش نمی‌ارزد.
آقای جیونز می‌گوید من ریاضی را به این دلیل دوست دارم که کار بی‌خطری است. به نظر او من ریاضی را دوست دارم چون ریاضی یعنی مسئله حل کردن و این مسئله‌ها سخت و جالبند اما آخر سر یک جواب سرراست برای آن‌ها پیدا می‌شود. منظور او این است که ریاضیات مثل زندگی نیست چون در زندگی، آخر سر به یک جواب سرراست نمی‌رسیم.
آدم تا وقتی نمی‌دونه اوضاع از چه قراره دهنش رو باز نمی‌کنه.
اگر به هر دلیل می‌خواستی له شدن روح کسی را ببینی ، آنجا زیر نور شدید یا در تاریکی محض نیست ؛ جایی است نه کاملا تاریک و نه به اندازه ی کافی روشن. جایی است با نور کم. « نگار»
کریگ به دوره‌های روان‌درمانی می‌رود. ما به‌ندرت با هم صحبت می‌کنیم. دیگر به هم ابراز علاقه نمی‌کنیم و دیگر حتا به رابطهٔ جنسی هم اشاره‌ای نمی‌کنیم. نمی‌توانم درونم را برای کسی آشکار کنم که به او اعتمادی ندارم، پس خودم را به روی کریگ می‌بندم. مراقبت از بدن و قلبم حالا به عهدهٔ خودم است. من و کریگ به شُرکای کاری تبدیل شده‌ایم و کارمان بزرگ‌کردن بچه‌هاست. در برخورد با هم مؤدبیم، همان‌طوری که باید باشیم. و البته، این پایانِ ماجرا نیست.
واقعیت را نمیشود از نو ساخت، همان طورکه هست قبولش کن. سر جایت محکم بایست و با آن روبرو شو و بپذیرش. هیچ راه دیگه‌ای وجود ندارد.
لبه ی مرگ چیزی فجیع‌تر از خود مرگ است.
حافظه چیزی بود لغزنده؛ مثل خزه روی یک سطح لیز، و خیلی راحت می‌توانست تعادل کسی را به هم بزند و زمین بیندازدش.
ﭼﻘﺪر آﻫﻨﮓ ﻫﺎی ﻗﺸﻨﮓ در این دﻧﻴﺎ وﺟﻮد داشت ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﻨﻴﺪه ﺑﻮدم. ﭼﻘﺪر ﭼﻬﺮه ﻫﺎی زیبا از ﺑﺮاﺑﺮم ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ که ﻣﻦ آن‌ها را ﻧﺪﻳﺪم، ﭼﻘﺪر رویاهای ﻋﺠﻴﺐ دﻳﺪم ﻛﻪ وﻗﺘﻲ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪم ، ﻫﺮﮔﺰ دﻳﮕﺮ ﻳﺎدم ﻧﻴﺎﻣﺪ، و بوی ﻋﻄﺮی از دست رﻓﺘﻪ در دﻟﻢ ﭼﻨﮓ زد که ﻫﻤﻴﺸﻪ تا ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮدم را ﻧﺒﺨﺸﻢ. زﻧﺪﮔﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ ؟
این تصور در ذهن ما نقش بسته است که سختی‌ها و بدبختی‌ها به آدمهای نادان درس‌ها می‌آموزد و ابلهان رنج دیده از دانایان ناز پرورده فهمیده ترند. ولی همیشه اینطور نیست. طبیعت آدمهای نادان و نا آگاه زیر فشار سختی‌های روزگار عوض نمیشود.
نظم ریاضیات به این خاطر زیباست که تاثیری بر دنیای واقعی ندارد. آدم‌ها صرف دانستن اعداد اول نه زندگی شان بهتر می‌شود و نه پولدار می‌شوند. البته خیلی از کشفیات ریاضی هستند که علی رغم پیچیدگی ظاهری شان کاربردهای علمی دارند. تحقیق بر روی بیضی‌ها باعث شد اندازه گیری مدار حرکت سیارات ممکن شود و انیشتین از هندسه ی غیراقلیدسی استفاده کرد تا شکل جهان را توصیف کند. یک نمونه ی تاسف بار استفاده از اعداد هم این که در طی جنگ‌ها از اعداد اول برای رمز استفاده می‌شد. اما این موارد هدف ریاضیات نیستند. تنها هدف ریاضیات کشف حقیقت است.
من دور دنیا را گشتم تا حقیقت را پیدا کنم. البته جاهای زیبا زیاد دیدم؛اما گرما و پشه‌ها و بوها! سفر باعث شد آن دنیای زیبایی که در خیالم برای خودم به تصویر کشیده بودم ویران شود.
