
این یک کتاب رمان است. راوی این داستان زنی است ارمنی به نام کلاریس آیوازیان که در خلال زندگی روزمرة خود ما را با روابط خانوادگیاش، دختران دوقلو و پسر نوجوانش و دنیای عاطفی آنها، و همسایگان خود آشنا میکند. کسانی که در کنار هم، در آبادان و در خانههای سازمانی شرکت نفت زندگی میکنند. اما به ناگاه موجی ملایم او را از مسیر تکراری زندگی هر روزهاش خارج میسازد و باعث میشود تا این زن نگاهی دوباره به خود بیندازد... .
آیا از حذف این نقل قول مطمئن هستید؟
درد از همین نقطه پیدا میشود. گنگیِ زبان و گستردگی جان. صحرای به آتش در نشسته، پشت لبهای بسته. شعله، شعلهای که پایانش نیست و پنداری آغازش نیز نبوده است، از دریچهٔ چشمها زبانه میکشد. صحرای سوخته. صحرای سوخته!
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣﻌﺘﻘﺪم ﻛﻪ اﮔﺮ ﺗﻔﻨﮕﻲ ﺑﺮ ﻣﻲ داﺷﺘﻢ و دﺳﺖ ﺑﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ای ﻣﻲ زدم، ﻫﻨﻮز ﻫﻢ از ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻋﺸﻘﺶ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدم. ﭼﻮن ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ رﻫﺎ ﺷﺪن از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ دﻏﺪﻏﻪ زﻧﺪﮔﻴﺶ ﺑﻮدم. ﻣﻦ او را از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺗﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻣﺎدر اﻓﻐﺎن دارد رﻫﺎﻳﻲ دادم: اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺒﺎدا ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎر آﺑﺮوﻣﻨﺪی ﺧﻮاﺳﺘﺎر وﺻﻠﺖ ﺑﺎ دﺧﺘﺮﺷﺎن ﻧﺒﺎﺷﺪ. اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺒﺎدا ﭘﻴﺮدﺧﺘﺮی روی دﺳﺘﺶ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺑﻲ ﺷﻮﻫﺮ و ﺑﻲ زاد و رود. ﻫﺮ زﻧﻲ ﺷﻮﻫﺮی ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ. ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﻧﮕﺬارد زن دﻳﮕﺮ آواز ﺑﺨﻮاﻧﺪ.
نجار به من گفت: (( تو باید کاربرد انها را از یاد ببری. آنها را فقط از جنبه فنی در نظر بگیر. میبینی چقدر قشنگ اند؟) ) من این چوب بستها و تیرها، این آمد و شد طنابها و این مجموعه چرخها و قرقرهها را نگاه میکردم و به خود میگفتم به هیچ وجه نباید بدن شکنجه شدهها را میان آنها ببینم. ولی هر قدر بیشتر در این باره تلاش میکردم، کمتر موفق میشدم
هرچه درد عمیقتر باشد، احساس ناتوانی بیشتری نسبت به مشکلاتمان پیدا میکنیم، و در تلافی مشکلاتمان، حقبهجانبی بیشتری در پیش میگیریم. این حقبهجانبی به یکی از ایندو شکل روی میدهد: ۱. من فوقالعادهام و شما همگی گند میزنید. پس من لایق برخورد ویژهای هستم. ۲. من گند میزنم و شما همگی فوقالعادهاید. پس من لایق برخورد ویژهای هستم. حقبهجانبها در ظاهر خاصاند و ذهنیتهایی ناهمسانی دارند، اما در باطن تفاوتی ندارند و خودخواهی یکسانی دارند. در واقع اغلب افراد حقبهجانب میان ایندو شکل پرش میکنند. یا آنها بر فراز دنیا هستند یا دنیا بر دوش آنهاست. بسته به اینکه کدام روز هفته است و وضع اعتیادشان در آن لحظه چگونه است.
اجازه ندهید ترستان از اشتباهکردن روی تمام کارهای خوبی که درست انجام میدهید تأثیر بگذارد.
چه عجیب است کار دل هرگز، هرگز نمیتوان دانست چه چیزی در آن سر بر میدارد و آدم را با خودش میبرد
۵- من از زنی که بازی در نمیآورد خوشم میآید. اعتماد به نفسش به من میگوید او حتماً چیزی میداند که من نمیدانم. بعد با خودم میگویم: « هی! او باید ارزش نگاه داشتن را داشته باشد»
پدر بودن آغوش گشودن است. اما من مشتی خاک سیاه بودم… چشمی که تمام چشماندازش بیابان بود. حس میکردم نزدیک شدنم به دیگران و قضاوت کردن در باره آنها، نزدیکی و قضاوت کسی است که زندگی را همیشه چون صحرا میبیند.
انسان واقعی ممکن است نابود شود ولی هرگز شکست نخواهد خورد.
پدر، مرا فراموش کن!
اتفاقاتی افتاده بود، اما چند هفته بود که بلاتکلیف مانده بودیم. روزنامهها سانسور میشدند. بعضیهایشان بسته شدند. میگفتند به دلایل امنیتی است. پستهای ایست و بازرسی دایر شدند، و کارتهای شناسایی. همه با این وضع موافق بودند، چون معلوم بود که نمیتوان با اتکای به خود به اندازه کافی محتاط بود. میگفتند انتخابات جدیدی برگزار خواهد شد، اما تدارک و تمهید این کار به مدتی وقت نیاز دارد.
-چرا رنجم میدهی؟ -چون دوستت دارم. آنگاه او خشمگین میشد. -نه، دوستم نداری. وقتی کسی را دوست داریم، خوشیش را میخواهیم نه رنجش را. -وقتی کسی را دوست داریم، تنها یک چیز را میخواهیم: عشق را، حتی به قیمت رنج. -پس، تو به عمد مرا رنج میدهی؟ -بله، برای این که از عشقت مطمئن بشوم. – بارون درخت نشین اثر ایتالو کالوینو
هر کسی در دنیا باید کسی را داشته باشد که حرفهای خودش را به او بزند، آزادانه، بدون رودربایستی، بدون خجالت، و الا آدمی از تنهایی دق میکند. ص 68
آیدای خوشگلم! آن قدر خوشگل که، خودم را از تماشای هر چیز زیبایی بینیاز میبینم.
هر قدر یک رفتار بیشتر بهصورت خودکار صورت گیرد، احتمال اینکه آگاهانه و با تفکر قبلی آن را انجام دهیم، کاهش مییابد. و وقتی یک کاری را پیشتر، هزار بار انجام دادهایم، کمکم به آن سرسری نگاه میکنیم. فرض میکنیم که دفعهٔ بعد هم مثل آخرین بار انجام میشود. آنقدر به کارهای همیشگیمان عادت میکنیم که دیگر از خودمان نمیپرسیم که انجام چنین کاری درست است یا خیر. بسیاری از نقصانهای عملکردی ما را میتوان تا حد زیادی به فقدان خودآگاهی نسبت داد.
نگاهش به من چون نگاه موسیقیدانی پیش از شروع به نواختن به سازش بود، احساس درک و بالاتر قرار داشتن، احساس میکردم چنان درونم را میبیند که گویی جزئی از او هستم. و چقدر دوست داشتم سازی باشم که او مینوازد!
تو رفتی و دیگه خبری ازت نشد. قهر کردن شاید نشونهی عشق باشه ولی نه برای دوازده سال.
نامه نهم عزیز من! روزگاری ست که حتی جوانهای عاشق نیز قدر مهتاب را نمیدانند. این ما هستیم که در چنین روزگار دشواری باید نگهبان اعتبار شفاف و پر شکوه ، کهکشان شیری، و شهابهای فرو ریزنده باشیم… شاید بگویی: « در زمانه ای چنین ، چگونه میتوان به گزمه رفتن در پرتو ماهِ پُر اندیشید؟» و شاید نگویی؛ چرا که پاسخ این پرسش را بارها و بارها از من شنیده ای و باز خواهی شنید. « آنکه هرگز نان به اندوه نخورد و شب را به زاری سپری نساخت شما را ای نیروهای آسمانی هرگز، هرگز، نخواهد شناخت» گوته اگر فرصتی پیش بیاید – که البته باید بیاید – و باز هم شبی مثل آن شبهای عطر آگین رودبارک که سرشار است از موسیقی ابدی و پر خروش سرداب رود ، در جادههای خلوت خاکی قدم بزنیم ، دست در دست هم ، دوش به دوش هم، باز هم به تو خواهم گفت: گوش کن! گوش کن بانوی من! در آن ارتفاع، کسی هست که ما را صدا میزند… و تو میگویی: این فقط موسیقی نامیرای افلاک است… ما هر گز کهنه نخواهیم شد.
در دایرةالمعارف کهکشان درباره الکل آوردهاند که الکل مایعی بی رنگ و فرّار است،از تخمیر شکر بهدست میآید و بر چند موجود زنده که عنصر اصلی بدنشان کربن اسن تاثیر مسموم کننده دارد.
بدترین زندان، زندانی نیست که زندانبانهایش وحشی باشند زندانی است که از آنجا نتوانی زمین و آسمان را ببینی. زندان جای شکنجه نیست بلکه فرصتی طولانی است برای تفکر و خیال، برای تفکر به رابطه بین انسان و دیوار، انسان و طبیعت، انسان و جهان، اگر پیوسته چیزی از این جهان پهناور نبینی، بخشی از این جهان بیکرانه و بزرگ را نبینی و چیزی تو را به وجد نیاورد و چیزی لمس نکنی، چطور تفکر و تخیل خواهی کرد؟ دوزخ آنجایی است که چیزی بر تخیلاتت زخمه نزند. یعنی هیچ چیز تو را وادار نکند که به چیزهای بیکران و بزرگ فکر کنی، وادارت نکند از طریق مشاهده بزرگی جهان از دایرهٔ کوچک خودت بیرون بیایی و نگاه کنی، و به شیوه دیگری به رابطه خودت و جهان بیندیشی. زندان واقعی تنها انسان را از انسانهای دیگر جدا نمیکند، بلکه انسان را از تمامی مظاهر زندگی، وجود و راز معنای عمیقش منفک میکند. انسان دربند کسی است که از منافذ کوچک، امیال و آرزویش را برای زندگی برانگیزد. اما وقتی تمام منافذ دیوار را بستی، زمانی که تاریک شد، دیگر از آن فراتر میرود که در زندان باشی بلکه درون دوزخی افتادهای.
اگر موذیانه خندیدن به بدبیاریها و سستیهای کسانی که صدمهای به ما نرساندهاند شوخطبعی به شمار میآید، آرزو میکنم خداوند مرا هر روز بیش از دیروز کسالتآور بکند.
هیچ کس نمیتواند پاسخگوی نیاز عشق تو باشد. هیچ کس نمیتواند خلأ قلب تو را پر کند و شاید تنها خداست که قادر به انجام این کار است، اما هنوز هیچ کس نتوانسته راهی را برای کشاندن خدا به محضر پیدا کند…
میدانست که این استقلال بهایی دارد زنانگیاش. او همیشه یک زن بود و آن چیزی را که نمیتوانست، به خاطر انسان بودن و همتای آدمهای دیگر بودن به دست بیاورد، میتوانست به خاطر زن بودن و نقطهٔ مقابلِ مرد بودن به دست آورد. او در زنانگیاش یک ثروت پنهان، یک منبع، را حس میکرد، اما همین را باید فدای آزادی میکرد.
زمان، آنان را که همدیگر را دوست دارند، از هم جدا میکند و هیچ چیز دیری نمیپاید.
مبادا تمنا محو شود و چیزی نماند جز حس کسالتی و رنج رویایی که دیگر نداند انگیزهشان چیست، دیگر آن را حتی در اندیشهی خود نیز باز نیابد و نتواند در دل عزیزش بدارد.
هر کسی یه ستاره نورانی داره که اون رو به طرف سرنوشتش فرا میخونه، اما اگه تو از گوش کردن به ستاره ت دست برداری، صدا در طی سالها مبهمتر میشه تا اینکه دیگه نمیتونی اون رو بشنوی.
از تظاهر به اینکه به کسی چیزی میآموزم، بیزارم. کی گفته ام که میخواهم همانند من باشی؟ تو را برای اینکه چون من نیستی دوست دارم. در تو تنها چیزهایی را دوست دارم که با من همانندی ندارد. آموختن! -مگر جز به خود، به کسی دیگر خواهم توانست چیزی بیاموزم؟ ناتانائیل، جای آن دارد که به تو بگویم؟ من خود را بی نهایت آموخته ام. و بدان ادامه میدهم. هرگز ارزشی برای خود قائل نیستم مگر در حیطهٔ آنچه میتوانم انجام دهم.
آدمها مطابق با میزان تخیلشان است که عاشق میشوند.
ابزار حساسسازی: هنر باعث میشود پوستاندازی کنیم و ما را از بیاعتنایی لوس و همیشگی خود نسبت به آنچه در اطرافمان میگذرد نجات میدهد. حساسیتمان را دوباره به دست میآوریم؛ به چیزهای قدیمی به شیوهای تازه نگاه میکنیم. از اینکه گمان کنیم چیزهای نو و زرقوبرقها تنها راهحل هستند نهی میشویم.
عشق زاینده ی شگفتی هاست.
« در دوردست، کنج افق، درختان عریان و استخوانی سپیدار چون مردگانی برخاسته از گور با پنجههایی افراشته ابرهای تیره را برای گشودن راهی به سوی آسمان صبحگاهی و گوهر دُردانهاش، آفتاب، میخراشیدند؛ تندباد زمستانی، اما، بیمناک از گوهرافشانی آسمان بر زمین، پیکرهای تکیده درختان را به زیر تازیانههای بیامان خود گرفته بود. آسمان هرازگاهی میغرید؛ آن غرش از خشم بود یا از درد؟ اشکهایش که تازه باریدن گرفته بود نشان از دردمندیاش داشت»
عمل صرفاً حاصل انگیزه نیست؛ عامل آن هم هست.
ما در بیخبری از آنچه که همهی زندگی ما را دگرگون میسازد به سر میبریم.
ما همدیگر را اتفاقی دیدیم، همدیگر را بازشناختیم، تسلیم هم شدیم، عشقی آتشین از بلور ناب ساختیم، آیا به خوشبختیمان و آنچه نصیبمان شده حواست هست؟ ماریا کاسارس، ۴ ژوئن ۱۹۵۰